معمولا مکان هاي تمريني سنگنوردي و به خصوص صعود هاي ورزشي آن هم در روز هاي تعطيل پر تردد و شلوغ هستند .و پاي هر مسير عده اي يا به انتظار صعود يا به تماشا نشسته اند و مشغول گفتگو هستند . اين امر بذاته اشکالي ندارد اما اشکال از جايي شروع مي شود که حمايت چي نيز تمرکز و حواس خود را از دست بدهد و به جاي توجه به صعود کننده درگير مسائل محيط پيراموني خود شود. حمايت چي اي که به جاي نگاه کردن به صعود کننده با ديگران صحبت کند يا حواسش در پي گوش دادن به آهنگ باشد يا در پي راهنمايي ديگران باعث تزلزل و حواس پرتي شخص صعود کننده مي شود. بياد داشته باشيم شلوغي و در هم ريختگي پاي مسير صعود مي تواند باعث گير کردن طناب – گره خوردن آن بشود ضمن اينکه صعود کننده نيز تمرکز خود را از دست خواهد داد همچنين شلوغي مانع ارتباط مناسب صعود کننده با حمايت چي مي شود . در مکان هايي که مسير ها نزديک يکديگر هستند ممکن است حمايت چي خواسته يک صعود کننده ديگر را انجام دهد و به جاي دادن طناب آن را فيکس کند !!! بهتر است هر دو نفراز کلمات قراردادي و مشخص براي يکديگر استفاده کنند و در محيط هاي شلوغ حتما اول اسم حمايت چي گفته شود و بعد فرماني که مورد نظر است . همچنين بهتر است در هنگام حمايت محدوده اي 2 در 2 متر در اطراف حمايت چي کاملا خالي باشد تا او بتواند با دقت به کار خود بپردازد . در بسياري از کلاس هاي کار آموزي بر اين امر تکيه مي شود که حمايت چي نبايد با ديگران صحبت کند و حتي اگر مار او را بگزد نبايد تکان بخورد . هر چند اين امر در واقعيت بسيار سخت است اما دقت به روند صعود و کنترل به موقع طناب حد اقل انتظاري است که از يک حمايت چي مي رود . بي شک يک حمايت چي با حواس جمع بهترين قوت قلب براي صعود کننده مي باشد. زيرا صعود کننده براحتي مي تواند با او ارتباط بر قرار کند و انتظار عکس العمل هاي مناسب از او را داشته باشد.
