همانند سنگنوردی در یخ نیز بدن نباید خیلی از سطح یخ دور باشد . نوک کرامپون هم نباید با زاویه در داخل یخ فرو رفته باشد . پاشنه کفش نیز نباید نه خیلی به سمت بالا باشد و نه خیلی پایین . همیشه سعی شود دستها در حالت کشیده قرار گیرند و وزن بر روی تسمه های حمایت نبر بیفتد . در حقیقت چنگ زدن بیش از اندازه به دسته تبر تنها باعث خستگی غضلات دست می شود.بالا تنه در صورت امکان رو به عقب قرار گیرد تا دید بهتر و امکان مانور بهتری داشته باشیم .
مکان کوبدن نوک تبر را به گونه ای انتخاب کنیم که بعد از کوبیدن سخمه تبر در روبروی پیشانی قرار گیرد .می توان با نزدیک کردن زانو ها در مواقع ضروری تعادل را فظ و یا استراحت نمود .
روش های صعود
بنا به نوع شیب یخی که قصد صعود از آن را داریم می توان از سه روش زیر سود جست :
روش فرانسوی که مبنتی بردرگیر شدن تمان نیش های کرامپون بر سطح یخ است.( برای شیب های خفته تر )
روش آلمانی که از دو نوک جلو کرامون برای صعود استفاده می شود ( شیب های عمودی )
روش ساعت سه که ترکیبی از هر دو روش فوق است .
یاد آوری این نکته ضروری است که در یه نیز همانند سنگ باید با تمرین مدام حرکات و ابزار را به خوبی شناخت تا بتوان از صعود لذت برد . شاید ایت گفته اغراق نباشد که تمام حرکات سنگنوردی بنوعی در یخنوردی قابل اجرا می باشند .

لینک مطالب